តែងតែបាន ឮពាក្យគេនិយាយថា គ្រប់សកម្មភាពជាលក្ខណៈប្រពៃណី ទំនៀមទម្លាប់ខ្មែរ សុទ្ធតែបានបង្កប់នូវ អត្ថន័យយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ សម្រាប់ឆ្លុះបញ្ចាំងពីស្ថានភាពសង្គម និងផ្នត់គំនិតរបស់ខ្មែរ។ ឧទាហរណ៍ការរាំរបាំត្រុដ្ឋបាន ឆ្លុះបញ្ជាំងអំពី ជំនឿរបស់ខ្មែរដែលយល់ថា ការរាំរបាំនេះជាសកម្មភាពបួងសួងសុំនូវសេចក្តីសុខ កម្ចាត់រាល់ឧបទ្រុព ចង្រៃ ដែលជាជំនឿតៗគ្នារៀងរហូតមក។ ការពត់ពេនកាច់ក្បាច់របស់តួអង្គអប្សរាស្ទើរគ្រប់កាយវិការ សុទ្ធតែបាន លាក់កំបាំងនូវខ្លឹមសារ ដែលស្ទើរមិនអាចយល់បាន។ លើសពីនេះទៅទៀត ល្បែងប្រជាប្រិយខ្មែរ ដែលមានរាប់មិន អស់ បានផ្តល់ជាគតិ និងការអប់រំអ្វីខ្លះ ដល់កូនខ្មែរ ក្រៅពីការកម្សាន្តសប្បាយ ជួបជុំគ្នានោះ?


-ល្បែងចោលឈូង ជាប្រភេទល្បែងម្យ៉ាង ដែលមានប្រជាប្រិយភាពចំពោះប្រជាជនខ្មែរយើង។ ល្បែងនេះគេ ចូលចិត្តលេងនៅរដូវចូលឆ្នាំខ្មែរ ដោយមានគ្នាពីរក្រុម ស្រីមួយក្រុម និងប្រុសមួយក្រុម។ ការលេងល្បែងនេះត្រូវចេះ ប្រុងប្រយ័ត្នខ្លួនជានិច្ច ភ្នែកវៃ ដៃរហ័ស ដើម្បីកុំឱ្យភាគីម្ខាងគេគប់ត្រូវ ឯភាគីម្ខាងទៀត ត្រូវធ្វើយ៉ាងណាគប់ឱ្យត្រូវ ភាគីម្ខាងទៀតទើបហៅថាអ្នកឈ្នះ។ ល្បែងនេះបង្កភាពសប្បាយរីករាយក្រៃលែង ដល់អ្នកលេងទាំងស្រីទាំងប្រុស និងឱ្យចេះស្រឡាញ់រាប់អានគ្នាទៅវិញទៅមក។
-ល្បែងបោះអង្គញ់ ត្រូវមានគ្នាច្រើនលេងទើបបានសប្បាយ ដោយបែងចែកជា២ក្រុម គឺគេចូលចិត្តលេងនៅ រដូវចូលឆ្នាំខ្មែរ។ ការលេងល្បែងនេះបង្កើតឱ្យមានភាពស្និទ្ធស្នាលរវាងគ្នានឹងគ្នា ការមិនប្រកាន់រើសអើង និងធ្វើឱ្យអ្នក លេងម្នាក់ៗត្រូវចេះមានទំនុកចិត្តលើខ្លួនឯងក្នុងការធ្វើអ្វីមួយ ដូចជាការបោះអង្គញ់ឱ្យចំគោលដៅនេះជាដើម។ ម្យ៉ាង ទៀតជាកីឡាផង និងហាត់ឱ្យមានភាពប៉ិនប្រសប់ ភ្នែករវៃរវាសផង។

-ល្បែងទាញព្រ័ត្រ អ្នកលេង ត្រូវមានគ្នាច្រើន ចែកជាពីរក្រុម ដើម្បីទាញខ្សែពួរ យកជ័យជំនះលើគូបដិបក្ខ។ ក្រុមអ្នកលេងអាច ស្រីម្ខាង ប្រុសម្ខាង ឬប្រុសទាំងសងខាង ស្រីទាំងសងខាងក៏បានដែរ។ កាលណានិយាយ អំពី ល្បែងនេះ យើងនឹកឃើញដល់ភ្លាមរូបចម្លាក់នៅតាមខ្លោងទ្វារចូលទៅអង្គរធំដែលមាន រូបចម្លាក់ទេវម្ខាង និងអសុរ ម្ខាង ដែលទាំងសងខាងនេះកំពុងតោងសត្វនាគវាសុគី ដែលមានតំណាលនៅក្នុងរឿងកូរសមុទ្រទឹកដោះ និងមានឆ្លាក់នៅតាមប្រាសាទបុរាណមួយចំនួន។ ងាកមកល្បែងទាញព្រ័ត្រនេះវិញ អ្នកលេង ត្រូវតែកំណត់ទីជាចំណុចកណ្ដាល បែងចែកព្រំដែនរបស់ខ្លួន ហើយអ្នកលេងទាំងសងខាងត្រូវតែព្យាយាម ប្រើកម្លាំងដើម្បីទាញយកជ័យលើក្រុមម្ខាងទៀត។ ល្បែងទាញព្រ័ត្រ ជាប្រភេទកីឡាម្យ៉ាងបង្កើនភាពសប្បាយរីករាយ និងដើម្បីសុខភាពរឹងមាំទៀតផង។ អ្នកលេងនៃក្រុមទាំងសងខាងត្រូវតែចេះសាមគ្គីគ្នា សំយោគកម្លាំងរបស់សមាជិកក្រុមម្នាក់ៗ មកជាកម្លាំងធំតែមួយ នាំទៅកាន់ការយកជ័យជំនះលើគូប្រគួតបាន។
សរុបមក ការលេងល្បែងប្រជាប្រិយខ្មែរនៅរដូវបុណ្យទានម្តងៗ ឬនៅពេលណាមួយក៏ដោយ ក្រៅពីការបង្កើន ភាពសប្បាយរីករាយអ៊ូអរហើយ បានធ្វើឱ្យប្រជាពលរដ្ឋចេះស្រឡាញ់គ្នា និងបានបង្កើតចំណងមិត្តភាពថ្មីៗដល់ ពួកគេ។ ជាទូទៅ គេសង្កេតឃើញថានៅរាល់ការលេងម្តងៗ គេពុំដែលឃើញមានការរើសអើង ឬការប្រកាន់គ្នា ហាម ឃាត់មិនឱ្យលេងនោះទេ គឺអាចលេងបានគ្រប់ៗគ្នាដោយគ្មានទើសទាល់។ តាមរយៈការលេងល្បែងប្រជាប្រិយ បានធ្វើ ឱ្យភាពស្និទ្ធស្នាលកើតមានឡើងរវាងមនុស្សម្នាក់ទៅមនុស្សម្នាក់ទៀត ឬពីភូមិមួយទៅភូមិមួយទៀត។ តាមរយៈភាព ស្និទ្ធស្នាល ការរាប់អានគ្នានេះហើយ មានពេលខ្លះបានបង្កើតចំណងស្នេហាដល់កម្លោះ និងក្រមុំថែមទៀតផង ដែលឈានទៅដល់ការរៀបអាពាពិពាហ៍។ នេះគ្រាន់តែជាឧទាហរណ៍ខ្លះៗប៉ុណ្ណោះ អ្វីដែលសំខាន់ជាងនេះទៅទៀត នោះ យើងគ្រប់គ្នាគួរគប្បីថែរក្សាឱ្យបានគង់វង្សនូវរាល់ល្បែងប្រជាប្រិយ របស់ខ្មែរយើង ដើម្បីកុំឱ្យបាត់បង់ ព្រោះវាជា វប្បធម៌ ទំនៀមទម្លាប់ដែលដូនតាខ្មែរបានបន្សល់ទុកតាំងពីយូរយារណាស់មកហើយ។ ប្រពៃណីអស់នេះមិនបានបង្ក ភាពអន្តរាយ ឬធ្វើឱ្យខាតបង់ប្រយោជន៍របស់យើងនោះទេ ផ្ទុយទៅវិញវាបានបង្កើតភាពសប្បាយរីករាយដល់អ្នកលេង និងអ្នកទស្សនា។ វាជាកីឡាម្យ៉ាង ដែលផ្តល់ទាំងសុខភាព ភាពស្និទ្ធស្នាល និងការយោគយល់អធ្យាស្រ័យល្អសម្រាប់ ការរស់នៅក្នុងសង្គមមួយ ដែលមានការគោរពរាប់អាន ស្រឡាញ់ និងពឹងពាក់ ទំនាក់ទំនងគ្នាទៅវិញទៅមក។ ហេតុដូចនេះ យើងជាកូនខ្មែរគួរគប្បីថែរក្សាឱ្យបានគង់វង្ស នូវទំនៀមទម្លាប់ទាំងអស់នេះ។
No comments:
Post a Comment